Schepping

Of er in de literatuur die ons heeft bereikt,
een levensechter beeld van God gegeven wordt dan in dit boek,
dat kan alleen u beoordelen, waarde lezer.

Anastasia vertelt het verhaal van de Grote Droom van de Schepper, de schepping van de Aarde, de eerste mensen, hoe we bedoeld zijn, hoe we (kunnen) scheppen en hoe liever niet… Geen enkele samenvatting die wij kunnen bedenken, kan dit boek recht doen. We kunnen alleen zeggen: wie inspiratie zoekt, wie een oorspronkelijke kijk wil op de mogelijkheden van de moderne mens om intens gelukkig te worden, wie worstelt met opvoeding en onderwijsvraagstukken en inzicht zou willen in hoe het ook zou kunnen – laat dit boek niet ongelezen.

Deel 4 in Anastasia reeks, derde Nederlandstalige druk,
Uitgeverij Schildpadboeken

Fragmenten

…” Zie, Vladimir, het is maar zo’n klein zaadje. Maar wanneer je het in de aarde stopt, groeit er een machtige ceder uit. Niet een eik, een esdoorn, of een roos, alleen maar een prachtige ceder. Die ceder zal weer zaden produceren, en ieder zaadje zal, net als het allereerste, alle informatie van de oorspronkelijke bron bevatten. Het maakt niet uit wanneer het zaadje in contact komt met de aarde – al was het miljoenen jaren geleden of is het ver in de toekomst – er zal altijd alleen maar een cederplantje uit dit zaadje kunnen ontspruiten. Daarin, in ieder zaadje van Gods volmaakte Schepping, is alle informatie vastgelegd.
Miljoenen jaren zullen verstrijken, maar die zullen de informatie van de Schepper niet kunnen uitwissen. En aan de Mens – het hoogste wezen van de schepping – heeft de Schepper alles geschonken op het moment van de schepping. Alle waarheid en alle toekomstige realisaties heeft de Vader van het begin af aan in Zijn geliefde kind vastgelegd, geïnspireerd door Zijn grote droom.”

Mensen, geef jezelf je Moederland terug
.........Zo herinner ik me haar antwoord op mijn vraag wat we moesten doen om aardse en interplanetaire oorlogen te vermijden. Of wat we moesten doen om criminaliteit te voorkomen, of om gezonde en gelukkige kinderen op de wereld te zetten. Vragen waarop ze antwoordde:
"Vladimir, zeg tegen iedereen: Mensen, geef jezelf je Moederland terug."
"Geef jezelf je moederland terug? Vergis je je niet, Anastasia? Iedereen heeft een moederland. Maar niet voor iedereen is dat ook het land waar hij woont. Niet 'geef jezelf je moederland terug', maar 'keer terug naar je moederland'. Is dat soms wat je bedoelt?"
"Nee, Vladimir, ik vergis me niet. De meeste mensen op deze planeet hebben momenteel helemaal geen Moederland."
"Hoezo geen Moederland? De Russen hebben Rusland als moederland, en de Engelsen Engeland. Alle mensen zijn toch ergens geboren en het land waar ze geboren zijn, dat noemen ze hun moederland of hun vaderland."
"Vind je dat datgene, wat je Moederland is, bepaald wordt door grenzen die ooit door iemand zijn getrokken?"
"Wat anders? Zo is het nu eenmaal. Alle landen hebben grenzen."
"En als landen geen grenzen hadden, hoe zou je dan bepalen wat je Moederland is?"
"Op grond van de plaats, het dorp of de stad, waar iemand is geboren. Of misschien zou dan wel voor iedereen de hele Aarde zijn moederland zijn."
"De hele Aarde zou een Moederland kunnen zijn voor iedereen die hem bewoont en het hele Universum zou de Mens kunnen koesteren, maar om dat te bereiken dienen alle lagen van het zijn zich te verbinden tot één punt. Dat punt noem je dan je Moederland, daar creëer je voor jezelf een Ruimte van Liefde, en al het mooie van het Universum zal zich met die ruimte verbinden. De Ruimte van je Moederland. Via dat punt zal je het Universum met heel je wezen kunnen aanvoelen. Je krijgt een ongekende kracht. Dat wordt bekend in andere werelden. Alles zal je dienen, zoals God, onze Schepper, het heeft gewild."

Maaltijd in de taiga
Op het gras, op grote en kleinere blaadjes, lagen allerlei lekkernijen uitgestald. De 'tafel' besloeg ruim een vierkante meter, en alles was mooi versierd - veenbessen, vossebessen, braambessen, zwarte en rode bessen, gedroogde bosaardbeien en paddenstoelen, een gelig papje, drie kleine komkommertjes en twee middelgrote rode tomaatjes, en allerlei verschillende bosjes kruiden, versierd met bloemblaadjes. In een houten bakje zat een witte vloeistof die op melk leek. En er lagen ronde koeken gemaakt van een onbekend soort meel, en honing in een honingraat, bestrooid met bonte korreltjes stuifmeel.
"Schuif aan, Vladimir, en proef van het dagelijks brood, dat God gegeven heeft." nodigde Anastasia mij uit met een slinks lachje.
"Wat krijgen we nou!", kon ik me niet bedwingen vol bewondering uit te roepen. "Kijk toch eens hoe mooi je dit alles hebt opgediend. Net een goede huisvrouw op een feestdag."
Anastasia was als een kind zo blij met mijn lofbetuigingen. Ze lachte, terwijl ze onafgebroken naar haar mooi geschikte tafel keek. Opeens wierp ze haar handen in de lucht en riep uit:
"O, een goede huisvrouw, zeg je! Ik ben de specerijen vergeten. Je houdt toch van pittige specerijen. Die vind je toch lekker?"
"Ja, heerlijk."
"En deze goede huisvrouw heeft ze vergeten. Wacht even, ik ben zo terug. Ik zal mijn fout herstellen."
Ze keek om zich heen, deed een paar stappen opzij en plukte iets uit het gras. En toen iets verderop nog wat...daarna plukte ze iets tussen de struiken vandaan en legde een klein bosje verschillende kruiden bij de komkommers en tomaten. Daarna zei ze:
"Hier zijn de specerijen. Ze zijn pittig. Proef er maar van, als je wilt. En nu hebben we alles. Probeer een beetje van alles, Vladimir".
Ik pakte een komkommer, keek naar de verscheidenheid aan voedsel uit de taiga en zei:
"Jammer dat er geen brood is."
"Er is wel brood. Kijk, hier," zei Anastasia en reikte me een of andere knol aan. "Dit is de knol van kleefkruid. Ik heb hem zo klaargemaakt dat hij jouw lekkere brood en je aardappelen en worteltjes kan vervangen."
"Ik heb nog nooit gehoord dat kleefkruid eetbaar is."
"Probeer het maar. Wees gerust. Vroeger werd het vaak gebruikt bij de bereiding van lekkere en gezonde gerechten. Proef eerst maar. Ik heb het in melk geweekt..."
.........
"Lekker, die cedermelk, Anastasia. Erg lekker! En hoe moet je de ceder 'melken' om dit te krijgen?"
"De ceder wordt niet gemolken. Je moet de pijnboompitten in een houten vijzel fijnwrijven met een speciale houten stamper. Dit dient rustig, doordacht en met een goed humeur te gebeuren. Onderwijl moet er scheutje voor scheutje vers bronwater aan worden toegevoegd. Zo krijg je er melk van."
.........
Ik reikte naar een tomaat, maar Anastasia hield me tegen:
"Wacht eens, Vladimir. Zo moet je niet eten."
"Hoe zo?"
"Ik heb allerlei verschillende dingen voor je klaargemaakt, zodat je eerst alles kan proeven en het je kan genezen."
"Wat het?"
"Jouw lichaam. Als je van alles iets geproefd hebt, kiest jouw lichaam wat het nodig heeft. Je krijgt dan de behoefte om meer te eten van wat je lichaam heeft uitgekozen. Jouw lichaam bepaalt zelf wat het tekort komt."
.........
"Je pijn zal ik niet wegnemen. Pijn is een gesprek tussen de mens en God. Maar op deze manier kan ik je wel helpen. Ik bied jou immers voedsel aan en dat gaat niet in tegen de natuur, maar wel tegen hen."
"Wie hen?"
"Tegen hen die het schadelijke programma voor de mens hebben uitgedacht."
"Welk schadelijk programma? Waar heb je het over?"
"Ik heb het erover dat jij, net als de meeste mensen, volgens een vooropgesteld programma eet. Een heel schadelijk programma."
"Misschien is er wel iemand die volgens een bepaald programma eet. Er zijn een heleboel verschillende diëten: om af te vallen en om aan te komen. Ik eet echter wat ik zelf wil. Ik heb zelf nooit wat voor dieetboek dan ook gelezen. Ik ga naar de winkel en kies zelf waar ik zin in heb."
"Het klopt dat je kiest als je in de winkel bent. Maar je kiest toch uitsluitend uit het assortiment dat wordt aangeboden."
"Ja, eigenlijk wel...tegenwoordig is alles zo handig in porties verdeeld en verpakt. Het komt door de concurrentiestrijd. Iedereen probeert het de consument naar de zin te maken, alles wordt gedaan voor het gemak van de consument."
"Dus jij vindt dat dat allemaal gedaan wordt om het de consumént gemakkelijk te maken?"
"Ja, wie anders?"
"Alle technocratische systemen werken altijd alleen ten voordele van zichzelf, Vladimir. Vind je het echt gemakkelijker om te lang diepgevroren, ingeblikte voedingsmiddelen en halfdood water te krijgen? Heeft jouw lichaam het assortiment van de producten in de winkles bepaald?
Het systeem van de technocratische wereld heeft de taak op zich genomen jou van alle essentiële zaken te voorzien. Jij hebt deze gang van zaken geaccepteerd, jezelf er volledig aan toevertrouwd en je vraagt je niet meer af of je alles wat je nodig hebt, ook daadwerkelijk krijgt."
"Maar wij leven toch. We gaan toch niet dood van deze winkels."
"Natuurlijk. Je leeft nog. Maar je pijn! Waar komt je pijn vandaan? Denk er eens over na, waarom er zoveel mensen pijn lijden? Pijn en ziekte gaan tegen de natuur van de Mens in. Ze zijn de consequentie van het bewandelen van de verkeerde weg. Daar kan je jezelf nu van overtuigen. Voor je ligt slechts een gedeelte van wat de Goddelijke Natuur voor de Mens geschapen heeft. Probeer maar een beetje van alles. Als je iets lekker vindt, neem je het mee. Je zult aan drie dagen genoeg hebben om je kwaaltjes te boven te komen met de grassen en kruiden die je zelf uitkiest."
Terwijl ik naar Anastasia zat te luisteren, proefde ik van alles een beetje. Sommige kruidenbosjes waren smakeloos, van andere wilde ik juist meer eten. Toen ik wegging deed Anastasia de kruiden die ik lekker vond in mijn tas. Ik at ze drie dagen lang. En de pijn verdween volledig.

© Uitgeverij Schildpadboeken, met toestemming van de uitgever

Boeken Overzicht

Rivendell Village